"Cuando un estudio se llama Ocio (y riesgos) de los jóvenes madrileños, ya está mal enfocado. Éste es el nombre de un trabajo recién publicado por la Fundación de Ayuda contra la Drogadicción, la Obra Social Caja Madrid y el Instituto de Adicciones del Ayuntamiento de Madrid. Asociar de inicio la diversión juvenil con el peligro resulta absurdo y paranoico. Los organismos que lo llevan a cabo y el título del informe revelan que el propósito de las encuestas a 1.200 chavales de entre 16 y 24 años es descubrir, catalogar y erradicar los demonios de la noche que acechan a los jóvenes madrileños.
Imagino que estos estudiosos se habrán escandalizado al comprobar que el 80% de los chicos y chicas es partidario de salir toda la noche, el 60% de pasarse de copas y el 35% de obviar el preservativo.
La conclusión parece clara: los jóvenes madrileños están entregándose al precipicio de la droga, los embarazos indeseados y el sida. Hoy en día, sin embargo, a los adolescentes no les falta información sobre métodos anticonceptivos, sobre el riesgo de las anfetaminas o de subirse a un coche conducido por un amigo borracho o drogado (algo que realizan la mitad de los jóvenes, según el estudio). Conocen estos peligros y su verdadera dimensión por haberse expuesto a ellos y no por las alarmantes campañas de disuasión. Exagerar el veneno de ciertas drogas tiene un efecto contrario al pretendido: en lugar de asustar a los jóvenes, les hace desconfiar de la advertencia.
Los perplejos estudiosos de la juventud madrileña preguntan a los chavales por
qué se someten a las vertiginosas tentaciones de la noche. Quieren saber qué hallan de atractivo en un garito estridente, ahumado y atestado de gente sudorosa que no puedan encontrar en un libro o un museo. Y, según el informe, los chavales sólo aciertan a decir que buscan “evasión” y “disfrute
en el propio riesgo”.
Hay un problema de enfoque. Si se quiere ayudar a una adolescencia ciertamente desbocada no se empieza por analizar los satánicos encantos de la madrugada, sino por averiguar por qué están allí. El infierno no es la noche, sino el día. La noche, como los propios chavales explican, es un territorio de fuga, un espacio totalmente suyo, exento de las leyes y las reglas del tiempo de luz gobernado por los adultos. El desfogue nocturno es una especie de aquelarre, de exorcismo, de revancha contra una realidad desencantada.
Si los institutos y universidades modernizasen sus programas, si los alumnos encontrasen trabajo y además esos empleos estuviesen relacionados con sus estudios, respaldados por un contrato y por un sueldo digno que les permitiese independizarse antes de los 35 años, quizá no se entregarían con tanta ansiedad y desesperación al ocio nocturno. A lo mejor no buscarían en los bares, en los amigos, en los botellones o en las peleas la libertad, la autoafirmación y la improvisación que les falta durante el día, en un escenario donde carecen de motivaciones y donde el mañana está ya escrito y no tiene buena pinta.
Hace 20 años a los adolescentes se nos acusaba de estar aburguesados y ahora se les recrimina amar el riesgo. Parece que lo ideal para los que conducen este mundo de precariedad laboral y holocausto inmobiliario es que los veinteañeros sean activos y con iniciativa de nueve a siete de la tarde y conservadores y mansos de madrugada.
Vivimos un mundo de hiperprotección. Hoy la infancia es un coto forrado de gomaespuma, los niños crecen blindados física y legislativamente hasta extremos delirantes. Pertenecemos a una sociedad miedosa y reguladora que ahora también quiere fiscalizar el ocio de los adolescentes bajo la falsa premisa de que son una camada inconscientemente autodestructiva.
El enemigo no es sólo la emboscada existencial de la juventud, sino la moral
interesada, la norma sistemática y el control obsesivo que ha empujado a chicos y chicas a la fogosa reserva de la noche. Sin embargo, ese acorralamiento sólo propicia que los chavales más informados de la historia beban y follen antes que ninguna otra generación. Los jóvenes se sienten una tribu aparte, traicionados en sus aspiraciones profesionales y personales e incomprendidos en su huida hacia la madrugada.
Cuando las condiciones de vida mejoren en el territorio de la luz, quizá apaguen sus fogatas y sus porros y empecemos a entendernos."

Eduardo Verdú (El País)

Gazteen Legea eta III. Gazte Plana prestatzen hasi da Eusko Jaurlaritza, eta egitasmo horien helburuetako bat izango da gazteak lehenago emantzipatzea, hau da, 25 edo 26 urterekin emantzipatzea. Gaur egun, 30 urterekin emantzipatzen dira, Europako batez bestekoaren gainetik. Helburu hori lortzeko, etxebizitzak alokairuan hartzeko eskaintza publikoak bideratuko dituzte eta enplegua eta prestakuntza lortzeko programak jarriko dituzte martxan.
Gazteen Legea eta III. Gazte Plana Kultura Sailaren egitasmo garrantzitsuenetakoak direla azaldu du Blanca Urgell Kultura sailburuak eta, horregatik, horiek lantzeko prozesu parte-hartzailea hasi dutela. Urte bukaera aldera legea onartzea espero du. Kultura Sailak beharrezkoa ikusten du lege esparru bat definitzea, gazteen eskubideak «askatasunez eta erantzukizunez» bermatuko dituzten neurriak posible egiteko. «Lege horrek balio behar du gazte politika integrala bultzatzeko, eta administrazioei dagozkien eskumenak eta eginkizunak arautzeko», dio Urgellek. Araba, Bizkai eta Gipuzkoako erakunde guztietan politika integralak garatzeko eta Gazteen Legea aplikatuko dutela bermatzeko, III. Gazte Plana landuko dute.

Informazio-iturria: www.berria.info

Txostenak aipatzen duen ikerketa 25-70 urte bitarteko 3.000 laguni egin zaio. Esan bezala, euskaldunok, bataz bestez, bi ordu eta erdi ematen dugu sexuan astean. Gizonezkoek garrantzia handiagoa ematen diete sexu-harremanei, emakumeek baino, eta gazteak asebeteago daude sexuaz helduak baino. Halaber, gazteek dute interesik handiena sexu-harremanak hobetzean.
Emakumeak asebeteago sentitzen dira, gizonezkoak baino, beren sexu-bizimoduaz eta interes handiagoa dute sexua betegarria izan dadin. Askoz gehiago hitz egiten dute sexuaz eta sarriago esaten dute egia.
Zalantzak izatekotan, familia-medikuarenera jotzen dugu lehenik eta urologoarengana ere bai. Internetera ere sarri jo ohi dugu informazio bila.
Vicent Bataller doktoreak dioenez, euskaldun gehienak pozik daude bere bizimodu sexualaz. Hala eta guztiz, % 22k badio azken urte honetan arazoren bat eduki duela harreman intimoetan. Arazoak aipatzerakoan, desio sexualik eza aipatzen dute lehenik (% 42) eta, horren ostean, baginaren lehorra (% 28, ohikeria (% 25) eta erekzioaren disfuntzioa (% 22). Baina 54 urtetik gorako hamar gizonetako batek bakarrik egin dio kontsulta medikuari patologia horretaz eta tratamenduaz.
Halaber dio doktoreak naturaltasunez bizi behar dugla sexua, naturala delako, gizakioi geurez dagokigun zerbait. Denok gara sexudun, naturak berak eman digu sexua eta, horregatik, geure nortasunaren alderdi hori, plazer-iturri hori zapaltzeak patologia, gaixotasuna eta ezinegona besterik ez dakar.
Jendeak albo batera utzi behar ditu betiko aurrejuzkuak. Arazo edo disfuntziorik edukiz gero, sexologo edo aditu bati egin behar diogu kontsulta. Sexologo, andrologo, urologo eta profesional guztiak prest daude gure bizi-kalitateari kalte egiten dion horretan laguntzeko.

LGTB (lesbiana, gay, transexual eta bisexual) gazteak LGTB gazteentzako osasun kanpaina izan da, Gehituko Osasun-Hiesa Batzordearen gainbegirada izan duena. Espezifikoki gazteei zuzendutako euskarazko lehenengo sexu seguruagoaren inguruko gida argitaratu dute.

        

 3 material osatu dituzte:

  • 40 orrialdeko gida bat.
  • Gida eta sexu seguruagoa promozionatzen duen kartel bat.
  • Guztiak batu eta atal gehiago gehitzen dion webgune bat.

 

Gordinagoak, zuriagoak edo iradokitzaileagoak. Era guztietako olerkiak aurki daitezke Desira Plazer 68-08 izeneko euskal poesia erotikoaren antologian. Edorta Jimenez, Igor Estankona eta Josune Muñoz idazleek azken berrogei urteotako poesia erotikoa aztertu, eta olerkirik esanguratsuenekin euskarazko lehen poesia erotikoaren bilduma plazaratu dute Txalaparta argitaletxearen eskutik.

"Antologia honen asmoa ez zen poesia erotikoaren definizio bat ematea", dio Igor Estankona idazleak. "Batzuetan erakusten duten olerkiak daude, disimulatu egiten duten poemak besteetan, eta ia maitasun jainkotiar bati buruz ari diren poemak daude beste batzuetan. Definizio zabal honekin egin dugu lan. Horregatik, ibilbide bat erakustea izan da gure asmoa". 1968. urtea hartu dute abiapuntu, garai hartako Jon Miranderen Oianone poemak zabaltzen baitu antologia. Kronologikoki antolatu dute bilduma, eta hirurogei eta hamar idazleren lanak bildu dituzte guztira. Idazle batzuk behin baino gehiagotan azalduko dira, eta beste asko behin bakarrik.

Ahots oso ezberdinak jasotzen ditu bildumak, poesia erotikoa jorratzeko modu ezberdinak agerian utziz. "Oso liburu aberatsa da. Amaia Lasa baten ahots zuritik hasita, Omar Navarroren bulkada indartsutik eta Xabier Montoiaren zinismotik pasa, eta Xabier Leteren mistizismoarekin bukatu arte", dio Estankonak. Guztiak liburuetatik eta bildumetatik jasotako olerkiak dira. Horietako asko ahanzturatik ere berreskuratutakoak direla dio Edorta Jimenezek. "Hedapenik izan ez duten liburu saritu asko dago. Zenbat izen egongo dira euskal literaturan eta poesian saria irabazi, eta liburua argitaratu arren, isiltasunaren hilobian bizi direnak". Horiek ere arakatu, eta antologiara ekarri dituzte.

Emakumeen ahotsak indar handia du bilduman, emakumeei leku berezia eskaintzea izan baita hasieratik antologia osatzeko irizpideetako bat. Josune Muñoz arduratu da emakumeen poesia arakatzeaz, eta uste baino lan gehiago aurkitu ditu. "Nik gogoratzen nuena baino ozenago hitz egiten dute emakumeek. Hasieratik egon gara, mantendu gara, eta gero eta gehiago gaude. Gure desira berriro ere ozenki entzuten da". Horregatik, ezustea ere izan da. "Bilduma honetako harrigarriena emakumeen ahotsa dela esango nuke", dio Jimenezek. "Niretzat erotismoaren arloan emakume poetak gizonezkoen batez bestekoa baino gorago iritsi dira". Generoen arteko ezberdintasunak ere agerian geratu direla uste du Muñozek. "Gure kasuan zentzumenek garrantzia handia dute. Dastamena, ukimena edo usaimena oso presente daude emakumeen poesian".

Euskal literaturarentzako ezinbesteko liburua dela uste dute bildumako arduradunek. "Beharrezkoa zen", dio Jimenezek. "Edozein literaturan behar da liburu bat poesia erotikoaren antologia izenarekin. Kubara joan eta badago, Galizian ere bai, Katalunian beste hainbeste. Izan ere, noiz edo noiz denok sentitu dugu horretara joateko tentazioa". Gainera, topikoak apurtzen ere lagunduko duen bilduma delakoan da.

Poesia erotikoa ez ezik, euskal poesia orokorrean ezagutzeko tresna ere dela adierazi du Mikel Soto Txalapartako editoreak. Azken hamarkadetako zertzelada nagusiak jasotzen ditu bildumak, zenbait autore garrantzitsu bilduman ez badaude ere. "Azken berrogei urte hauetako halanolako mapa bat egiteko balio du. Hutsuneak ere badaude. Juan Mari Lekuona edo Bernardo Atxaga ez daude bilduma honetan, esaterako, eta beraien poesia garrantzitsua da". Horregatik, "liburu oso gomendagarria" da Estankonaren aburuz, "68tik hona zer idatzi den jakin nahi duten irakurle gazteentzako, poesia zaleentzako, eta literatur zaleentzako orokorrean".

Informazio-iturria: www.elpais.com

                       Kontua da Omnibus Legea hasi dela indarrean, Europako zuzentarau bat aplikatuta. Helburua da zenbait ekonomia-jarduera liberalizatzea lanpostu berriak sortzeko asmoz.

         Harrigarriena da neurri hori eta Osasun Ministerio eta Eusko Jaurlaritzaren erabakia, 2010aren erdialdean eremu publiko itxietan, tabernak eta jatetxeak barne, erretzea debekatzekoa, aldi berean etorri direla.

         Zehaztu behar dugu kaleko sarrera duten prentsa-saltokietan besterik ez dela legala izango tabakoa saltzea. Esaterako, Merkataritza-guneen barruan dauden lokaletan, berriz, ezin izango da saldu.

          Zenbait elkarte eta erakundek ohartarazi dute horren ondorioz nerabeen tabakoa kontsumitzeko joera handi daitekeela. Haien arabera, adingabeei tabakoa saltzea gutxiago kontrolatuko da eta horregatik eskatu dute estankoetan bakarrik saldu ahal izatea.

 

Dakizuenez, orain dela bi hilabetetatik hona dago salgai farmazietan, errezetarik gabe, biharamuneko pilula. Berriki, aldiz, bost egun geroagoko pilula ere badugu farmazietan eskuragarri. Horrelako izena eman diote, sexu arriskutsua praktikatu eta ondorengo 120 orduetan daukalako eragina. Bost egun geroagoko pilula erosteko, berriz, medikuaren errezeta beharko duzue.

Pilula berria ez da hormonala eta bost aldiz indartsuagoa da biharamunekoa baino. Ondorioak, beraz, oso kontuan hartu beharrekoak dira. Pilula bat bakarra da eta 32,78 euro balio du.

Oso garbi esan nahi dugu ez dela ohiz erabiltzeko antisorgailua, LARRIALDIETAN bakarrik hartzekoa baizik. Preserbatiboa, berriz, beti ere erabili behar dugu, haurduntzea ekiditeaz gain, sexuz kutsatzen diren gaixotasunetatik ere babesten gaitu eta.

EHUko soziologia Fakultateko azterlan baten arabera, gazteek ez dute ondo antzematen genero-indarkeria, ez dute ondo ulertzen eta ez diote ondo aurre egiten, horretarako baliabiderik ez dutelako. Horregatik dira gero eta beharrezkoagoak web berri honen moduko ekimenak.

Hauxe esan zigun kontuaz Nekane Alonsok, Bilboko Udalaren Berdintasun, Kooperazio eta Herritartasun zinegotziak: “Hamazortzi eta hogeita bederatzi urte bitarteko emakumeak ditugu tratu txarren kasu gehienetan; eta gero eta gehiago dira. Era berean, Udalak arreta ematen den emakumeak gero eta gazteagoak dira.”

Besterik gabe, bota begiradatxoa web berriari. Merezi du. Benetan: http://www.bilbao.net/geubiok/ 

El Drogas azken hiru urteotan historiaren muinean murgildu da, liburu eta dokumental asko irakurri eta ikusi du, pila bat lekukotza bizi bildu du eta hondakinetan ere bustita ibili da, non behin min handia sortu eta gizakiaren bidegabekeria norainokoa izan daitekeen ageri baitzen.

Malko eta amorru horien guztien ondorioz sortu da “La Tierra está sorda” diskoa. El Drogasen esanetan, “lan honetan Espainiako historiako garai jakin batean gertatutako zerbait zehatza islatzeko asmoa dago, eta ahalik eta modu egiazkoen eginda, historian parte hartzen utzi ez dioten jendeari hitza emanez. Oso prozesu luzea izan da, baina guztiz hunkigarria, emaitza amorru eta malkoz beteriko lana izan delarik. Amorrua, gizakia noraino hel daitekeen ikusi baitugu, den-denok galdu baikenuen kontu hartan; eta malkoak, kontakizun bakoitzaren hunkiberatasunean irudikatuta. Hitzetan ez da gertaera odoltsurik islatzen; aitzitik, amorru eta hunkiberatasun hori azaltzeko joera dugu, hausnartzeko kontua izan dadin, entzulearen barnea iratzartzeko moduan.”

La Tierra está sorda gaiak berak eragindako lotsagatik sortu da, bai eta herrialde honetan historiako atal honen inguruan darigun ezjakintasunagatik ere. Hurrengo orrira pasatu beharreko kontua dela diote, baina, aldez aurretik orria irakurri beharko genuke eta, behin irakurrita, norberak erabakiko du pasatu nahi duen ala ez. Historiako orriak noiz eta nola pasatu behar ditugun esan behar digutela onartu egin dugu, liburuen sarrera ere irakurtzen utzi gabe.”

Diskoarekin batera liburuxka dator, kanta bakoitzean zer kontatzen duten azaltzen duena: norbanako istorioak (“Hasta siempre, Tensi” edo “Es una carta) edota salaketa orokorrak (“Sotanas” edo “Los maestros”). Gomendagarria da irakurtzea, behin azalpena irakurrita, bestela entzuten baitira kantak.